This website uses cookies to enhance user experience.

By continuing to use this site, you agree to the use of cookies.

Crete Trial Monitoring- 2 February 2026

February 03, 2026 Against Criminalisation

Chania, Crete Trials Monitoring - 2 February 2026

Greek version below
---

On 2 February 2026, trial observers from the Border Violence Monitoring Network (BVMN) and 50outofMany returned to the One-Member Appeals Court of Crete in Chania, to monitor criminal proceedings related to the alleged facilitation of unauthorised entry and transport of third-country nationals.

Trial observers were present to assess compliance with Article 6 of the European Convention on Human Rights (ECHR) and relevant provisions of Greek criminal procedure. In total, observers monitored 7 cases involving 9 defendants, charged under Article 25 of Law 5038/2023, relating to the unauthorised transport of third-country nationals, with aggravating circumstances such as acting for profit and endangerment of life. Sanctions under this provision include imprisonment of up to 10 years and fines of €30,000–€60,000 per person transported; a minimum of 10 years’ imprisonment and fines of €60,000–€100,000 per person if committed for profit; and a minimum of 15 years’ imprisonment and a fine of €200,000 per person if life is endangered.

In addition, all defendants faced charges under Article 83 of Law 3386/2005 for unauthorised entry, which carries a minimum three-month custodial sentence and a fine of at least €1,500. The defendants were predominantly nationals of Sudan (7 defendants) and Egypt (2 defendants). 

All cases that proceeded to a hearing resulted in convictions. Four of the hearings were postponed to later dates. In one case, state-appointed defence lawyers from another regional bar association in Crete failed to appear. The court had not been notified in advance, nor had the defendants, and the case was postponed accordingly. In a second case, proceedings were postponed in order to secure the attendance of a witness. In a third case, a state-appointed lawyer requested postponement, stating that they had received the case on the morning of the hearing and lacked sufficient time to prepare the defence.

1. Legal Representation (Article 6(3)(b)–(c) ECHR)

Observers noted significant disparities in the quality and effectiveness of legal representation. Most of the cases were represented by state-appointed lawyers, apart from 2 which were handled by a privately appointed lawyer and one case supported by the Greek Council for Refugees (GCR). Some state-appointed lawyers were assigned on the day of the trial, with minimal opportunity to consult with the defendants or review the case file. State appointed lawyers from other regional bar associations did not appear at all in at least one case. By contrast, cases represented by privately appointed or NGO-appointed lawyers were marked by substantially more detailed legal submissions, longer defence arguments, and significantly more time allocated to the defence.

This disparity was reflected not only in the length of hearings, but also in the depth of legal reasoning presented before the court. The limited preparation time afforded to state-appointed lawyers severely undermines the effectiveness of legal assistance and raises serious concerns regarding compliance with Article 6(3)(b) ECHR, which guarantees adequate time and facilities for the preparation of a defence.

2. Interpretation (Article 6(3)(e) ECHR)

Court-appointed interpretation from the court catalogue was provided during the monitored hearings. Observers noted an improvement compared to earlier monitoring visits, with interpretation genuinely facilitating communication between defendants and the court.

3. Sufficient time of proceedings 

With regard to the duration of proceedings, observers noted a contradictory pattern. On the one hand, significant delays occurred due to issues related to the judges and prosecutor. On the other hand, hearings that proceeded were often extremely brief, in some cases lasting only a few minutes and rarely exceeding half an hour, before resulting in summary convictions.

This combination of excessive delays and overly expedited hearings raises serious concerns under Article 6(1) ECHR, which requires that criminal proceedings be conducted within a reasonable time. Prolonged procedural delays undermine legal certainty and place defendants in a state of prolonged anxiety, while hearings conducted in an excessively compressed timeframe risk reducing judicial review to a purely formal exercise. Taken together, these practices suggest a procedural approach that prioritises expediency over the guarantees of a fair and adversarial trial.

4. Claims and Objections

Regarding procedural objections, the objection of lack of jurisdiction was raised twice. Defence lawyers argued that the alleged act was committed in international waters, and the Court rejected the objections. The inconsistent acceptance and rejection of this objection by different regional courts creates legal uncertainty, due to a lack of uniform interpretation for identical claims. Furthermore the objections related to the minority of the defendant, where the defendant claimed to be a minor was raised and was also rejected. 

Substantive claims were also raised under Article 3(3) of Law 5038/2023, according to which asylum seekers should be exempt from criminalisation. In the case represented by the GCR defence team, the defence raised claims under Article 3 ECHR, arguing that the defendants were Sudanese nationals who had sought asylum in Greece and were therefore exempt from criminalisation. Last, claims of state of emergency, with defendants stating that they had been forced to drive the boat under threat of violence, including being held at gunpoint were also invoked. For instance, in one case, the defendant was travelling with his wife and two children and was forced to drive the boat under threats that his family would be harmed. They were the only family on the boat. The defendant’s wife was called as a witness and testified that the family had fled Sudan together to seek asylum and that her husband had indeed been coerced to drive.

The systematic and summary rejection of both procedural objections and substantive claims, without substantive reasoning or engagement with factual claims and relevant case-law indicating that identical objections have been accepted by other courts, raises concerns under Article 6 ECHR. The summary dismissal of objections, without a thorough examination of the factual circumstances of each case, risks undermining the requirement of reasoned judicial decisions. Such practices suggest a formalistic approach to adjudication that is incompatible with the obligation to conduct an individualised and adversarial assessment of criminal responsibility. 

5. Prosecutorial suggestions

Observers noted inconsistencies between prosecutorial suggestions and judicial decisions, and a judicial insistence on convictions despite facts, evidence and prosecutorial suggestions, further contributing to legal uncertainty. Where jurisdictional objections were raised, the prosecutor proposed partial acceptance of defence arguments, including reclassification of the acts as attempted transport and acquittal for illegal entry. Judicial response to this proposal varied without clear reasoning. In one case, the court rejected the prosecutorial approach and imposed a cumulative sentence of 84 years’ imprisonment. In another observed case, despite the prosecutor’s request for the defendants to be acquitted for the act of illegal transport and the appeal to have a suspensive effect, based on the defendant’s family having a known residence, the court rejected the request without substantive justification and convicted the defendant. These divergences, in the lack of reasoned decisions, raise concerns regarding consistency, foreseeability, and transparency in judicial decision-making.

6. Evidence and Witnesses

Observers noted no substantive consideration of defence evidence. Although a witness, the wife of a defendant, was brought to verify claims that the defendant was travelling with his family and attempting to assist them, the testimony appeared to be treated as a technicality, despite the witness providing extensive information that should have been considered by the court. Observers also noted a disregard for acquitting case-law, both in relation to jurisdiction and substantive claims. The court appeared dismissive toward her testimony, despite its detailed factual content. The evidence was treated as a formality rather than being substantively assessed, raising concerns regarding the effective examination of defence evidence and witnesses, as well as the court’s obligation under Article 6 ECHR to engage meaningfully with defence submissions and provide reasoned judicial assessment.

7. Sentencing

Despite differing factual circumstances, personal profiles, and evidentiary material, all convicted defendants received the same sentence of 10 years to be served. Despite differing factual circumstances, personal information, and evidentiary material, all convicted defendants received the same effective custodial sentence of 10 years’ imprisonment. In several cases, the cumulative sentence amounted to decades or over one hundred years. Such uniform sentencing outcomes, imposed notwithstanding different personal circumstances, factual information, evidence and defence arguments, indicate that the court did not engage in an individualised assessment. Instead, sentencing appears to have followed a standardised approach detached from the specific facts of each case.

This practice raises concerns under Article 6(1) ECHR, which requires courts to provide reasoned decisions reflecting an assessment of the individual circumstances of the accused. The imposition of identical effective sentences in all cases risks reducing judicial determination to an administrative confirmation of guilt, undermining both the presumption of innocence and the requirement of individualised judicial scrutiny.

8. Conduct of Proceedings and Publicity (Article 6(1) ECHR)

Observers noted serious concerns regarding the public nature and accessibility of proceedings. Hearings were frequently barely audible, and courtroom noise further hindered comprehension. Judges and court officials did not take effective measures to ensure that proceedings were clearly heard by defendants, lawyers, or observers. Police behaviour contributed to the lack of audibility, with noise coming even from authorities who simultaneously instructed others to remain silent. 

This lack of audibility undermines the essence of a public trial and contributes to the perception of justice being administered in a manner that is formally public but substantively inaccessible.

9. General Observations

Across the monitored hearings, observers recorded a prevailing judicial attitude in which steering a boat was once again treated as synonymous with criminal guilt, regardless of context, coercion, or intent. The cumulative effect of these practices points toward a model of rapid, administrative confirmation of guilt, rather than a genuinely adversarial and individualised judicial process.

The patterns documented in these proceedings are neither new nor exceptional, but form part of a systemic practice repeatedly observed in Chania and across Greece. As fair-trial guarantees are increasingly reduced to formalities in migration-related prosecutions, the presence of independent trial observers, solidarity groups, and the public remains crucial to safeguarding procedural fairness and accountability in the context of ongoing criminalisation of people on the move.

We call judicial authorities in Chania to for

The presence of independent trial observers, solidarity groups, and the public remains crucial to safeguarding procedural fairness and accountability in the context of ongoing criminalisation of people on the move.

---

Παρακολούθηση Δικών στα Χανιά, Κρήτη – 2 Φεβρουαρίου 2026

Στις 2 Φεβρουαρίου 2026, παρατηρητές δικών από το Border Violence Monitoring Network (BVMN) και την ομάδα 50outofMany επέστρεψαν στο Μονομελές Εφετείο Κρήτης στα Χανιά, προκειμένου να παρακολουθήσουν ποινικές διαδικασίες που αφορούσαν την κατηγορίες για παράνομη υπηκόων τρίτων χωρών και παράνομη είσοδο.

Οι παρατηρητές παρευρέθηκαν με σκοπό την αξιολόγηση της συμμόρφωσης των διαδικασιών με το Άρθρο 6 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) και τις σχετικές διατάξεις της ελληνικής ποινικής δικονομίας. Συνολικά παρακολουθήθηκαν επτά (7) υποθέσεις που αφορούσαν εννέα (9) κατηγορούμενους, οι οποίοι κατηγορούνταν βάσει του Άρθρου 25 του Νόμου 5038/2023 για τη την παράνομη μεταφορά υπηκόων τρίτων χωρών, με επιβαρυντικές περιστάσεις όπως η τέλεση με σκοπό το κέρδος και η έκθεση ανθρώπινης ζωής σε κίνδυνο. Οι προβλεπόμενες κυρώσεις περιλαμβάνουν ποινή φυλάκισης έως 10 έτη και χρηματικά πρόστιμα €30.000–€60.000 ανά μεταφερόμενο άτομο· ελάχιστη ποινή 10 ετών και πρόστιμα €60.000–€100.000 ανά άτομο σε περίπτωση τέλεσης με σκοπό το κέρδος· και ελάχιστη ποινή 15 ετών και πρόστιμο €200.000 ανά άτομο σε περίπτωση έκθεσης ζωής σε κίνδυνο.

Επιπλέον, όλοι οι κατηγορούμενοι αντιμετώπιζαν κατηγορίες βάσει του Άρθρου 83 του Νόμου 3386/2005 για παράνομη είσοδο, το οποίο προβλέπει ελάχιστη ποινή φυλάκισης τριών μηνών και χρηματικό πρόστιμο τουλάχιστον €1.500. Οι κατηγορούμενοι ήταν κατά κύριο λόγο υπήκοοι Σουδάν (7 κατηγορούμενοι) και Αιγύπτου (2 κατηγορούμενοι).

Όλες οι υποθέσεις που εκδικάστηκαν κατέληξαν σε καταδίκες. Τέσσερις από τις υποθέσεις αναβλήθηκαν. Σε μία περίπτωση, διορισμένοι αυτεπαγγέλτως συνήγοροι υπεράσπισης από άλλο δικηγορικό σύλλογο της Κρήτης δεν εμφανίστηκαν στο δικαστήριο. Το δικαστήριο δεν είχε ενημερωθεί εκ των προτέρων, ούτε και οι κατηγορούμενοι, και η υπόθεση αναβλήθηκε. Σε δεύτερη περίπτωση, η διαδικασία αναβλήθηκε προκειμένου να διασφαλιστεί η παρουσία μάρτυρα. Σε τρίτη περίπτωση, διορισμένος συνήγορος υπεράσπισης ζήτησε αναβολή, δηλώνοντας ότι έλαβε τον φάκελο της υπόθεσης το πρωί της δίκης και δεν διέθετε επαρκή χρόνο για την προετοιμασία της υπεράσπισης.

2. Νομική Εκπροσώπηση (Άρθρο 6(3)(β)–(γ) ΕΣΔΑ)

Οι παρατηρητές κατέγραψαν σημαντικές ανισότητες στην ποιότητα και την αποτελεσματικότητα της νομικής εκπροσώπησης. Η πλειονότητα των υποθέσεων εκπροσωπήθηκε από διορισμένους αυτεπαγγέλτως δικηγόρους, με εξαίρεση δύο υποθέσεις που χειρίστηκε ιδιωτικά διορισμένος δικηγόρος και μία υπόθεση με υποστήριξη από το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες (ΕΣΠ). Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι διορισμένοι δικηγόροι ορίστηκαν την ημέρα της δίκης, με ελάχιστη δυνατότητα επικοινωνίας με τους κατηγορούμενους ή μελέτης του φακέλου. Σε τουλάχιστον μία περίπτωση, διορισμένοι δικηγόροι από άλλους δικηγορικούς συλλόγους δεν εμφανίστηκαν καθόλου.

Αντίθετα, οι υποθέσεις που εκπροσωπήθηκαν από ιδιώτη δικηγόρο ή το ΕΣΠ, χαρακτηρίστηκαν από σαφώς πληρέστερες νομικές αγορεύσεις, μεγαλύτερη διάρκεια υπεράσπισης και ουσιαστικότερη ανάπτυξη νομικών επιχειρημάτων. Η διαφορά αυτή αποτυπώθηκε όχι μόνο στη διάρκεια των ακροάσεων, αλλά και στο βάθος της νομικής επιχειρηματολογίας ενώπιον του δικαστηρίου. Ο περιορισμένος χρόνος προετοιμασίας που παρέχεται στους διορισμένους συνηγόρους υπονομεύει σοβαρά την αποτελεσματικότητα της νομικής συνδρομής και εγείρει σοβαρά ζητήματα συμμόρφωσης με το Άρθρο 6(3)(β) ΕΣΔΑ, το οποίο κατοχυρώνει το δικαίωμα επαρκούς χρόνου και μέσων για την προετοιμασία της υπεράσπισης.

3. Διερμηνεία (Άρθρο 6(3)(ε) ΕΣΔΑ)

Κατά τις παρακολουθούμενες ακροάσεις παρασχέθηκε διερμηνεία από τον επίσημο κατάλογο του δικαστηρίου. Οι παρατηρητές διαπίστωσαν βελτίωση σε σύγκριση με προηγούμενες επισκέψεις, με τη διερμηνεία να διευκολύνει ουσιαστικά την επικοινωνία μεταξύ των κατηγορουμένων και του δικαστηρίου.

4. Επαρκής Χρόνος Διεξαγωγής της Διαδικασίας

Ως προς τη διάρκεια των διαδικασιών, οι παρατηρητές κατέγραψαν ένα αντιφατικό μοτίβο. Από τη μία πλευρά, σημειώθηκαν σημαντικές καθυστερήσεις λόγω ζητημάτων σχετικών με κωλύματα του δικαστηρίου και τον εισαγγελέα. Από την άλλη, οι ακροάσεις που προχώρησαν ήταν συχνά εξαιρετικά σύντομες, σε ορισμένες περιπτώσεις διάρκειας λίγων μόνο λεπτών, πριν καταλήξουν σε συνοπτικές καταδίκες.

Ο συνδυασμός υπερβολικών καθυστερήσεων και υπέρμετρα επιταχυνόμενων ακροάσεων εγείρει σοβαρές ανησυχίες υπό το πρίσμα του Άρθρου 6(1) ΕΣΔΑ, το οποίο απαιτεί η ποινική διαδικασία να διεξάγεται εντός εύλογου χρόνου. Οι παρατεταμένες καθυστερήσεις υπονομεύουν τη νομική ασφάλεια και επιβαρύνουν τους κατηγορούμενους με παρατεταμένη αβεβαιότητα, ενώ οι υπερβολικά συμπιεσμένες ακροάσεις ενέχουν τον κίνδυνο η δικαστική κρίση να περιοριστεί σε τυπική διαδικασία. Συνολικά, οι πρακτικές αυτές υποδηλώνουν μια διαδικαστική προσέγγιση που ευνοεί την ταχύτητα εις βάρος των εγγυήσεων μιας δίκαιης δίκης.

5. Ισχυρισμοί και Ενστάσεις

Σε επίπεδο ενστάσεων, η ένσταση έλλειψης δικαιοδοσίας προβλήθηκε σε δύο υποθέσεις. Οι συνήγοροι υπεράσπισης υποστήριξαν ότι οι φερόμενες πράξεις τελέστηκαν σε διεθνή ύδατα, ωστόσο το δικαστήριο απέρριψε τις ενστάσεις. Η ασυνεπής αποδοχή ή απόρριψη της ίδιας ένστασης από διαφορετικά περιφερειακά δικαστήρια δημιουργεί νομική αβεβαιότητα, λόγω έλλειψης ενιαίας ερμηνείας για όμοιες υποθέσεις. Επιπλέον, προβλήθηκε ένσταση ανηλικότητας, καθώς ένας κατηγορούμενος ισχυρίστηκε ότι είναι ανήλικος, η οποία επίσης απορρίφθηκε.

Υποβλήθηκαν επίσης ισχυρισμοί βάσει του Άρθρου 3(3) του Νόμου 5038/2023, σύμφωνα με το οποίο οι αιτούντες άσυλο θα πρέπει να εξαιρούνται από την ποινικοποίηση, με το επιχείρημα ότι οι κατηγορούμενοι ήταν υπήκοοι Σουδάν που είχαν ζητήσει άσυλο στην Ελλάδα και επομένως έπρεπε να εξαιρεθούν από την ποινική δίωξη. Τέλος, προβλήθηκαν ισχυρισμοί κατάστασης ανάγκης, με τους κατηγορούμενους να δηλώνουν ότι εξαναγκάστηκαν να οδηγήσουν το σκάφος υπό απειλή βίας, συμπεριλαμβανομένης απειλής με όπλο. Σε μία περίπτωση, ο κατηγορούμενος ταξίδευε με τη σύζυγό του και τα δύο τους παιδιά και εξαναγκάστηκε να οδηγήσει υπό την απειλή ότι θα βλάπτονταν τα μέλη της οικογένειάς του. Ήταν η μοναδική οικογένεια στο σκάφος. Η σύζυγος του κατηγορούμενου κατέθεσε ως μάρτυρας, επιβεβαιώνοντας ότι η οικογένεια διέφυγε από το Σουδάν μαζί για να ζητήσει άσυλο και ότι ο σύζυγός της εξαναγκάστηκε πράγματι να οδηγήσει.

Η συστηματική και συνοπτική απόρριψη τόσο των δικονομικών ενστάσεων όσο και των ουσιαστικών ισχυρισμών, χωρίς ουσιαστική αιτιολόγηση ή εξέταση των πραγματικών περιστάσεων και της σχετικής νομολογίας που δείχνει ότι όμοιες ενστάσεις έχουν γίνει δεκτές από άλλα δικαστήρια, εγείρει ανησυχίες υπό το πρίσμα του Άρθρου 6 ΕΣΔΑ. Η συνοπτική απόρριψη των ενστάσεων χωρίς ενδελεχή εξέταση των πραγματικών δεδομένων υπονομεύει την υποχρέωση αιτιολογημένων δικαστικών αποφάσεων και υποδηλώνει μια τυπική, μη εξατομικευμένη προσέγγιση της ποινικής ευθύνης.

6. Εισαγγελικές προτάσεις

Οι παρατηρητές κατέγραψαν ασυνέπειες μεταξύ των εισαγγελικών προτάσεων και των δικαστικών αποφάσεων, καθώς και επιμονή του δικαστηρίου στις καταδίκες παρά τα πραγματικά δεδομένα, τα αποδεικτικά στοιχεία και τις εισαγγελικές εισηγήσεις, γεγονός που εντείνει τη νομική αβεβαιότητα. Σε αρκετές περιπτώσεις, όπου προβλήθηκαν ενστάσεις δικαιοδοσίας, η εισαγγελέας πρότεινε μερική αποδοχή των ισχυρισμών της υπεράσπισης, συμπεριλαμβανομένης της μετατροπής της κατηγορίας σε απόπειρα και της απαλλαγής για την παράνομη είσοδο. Η δικαστική αντιμετώπιση των προτάσεων αυτών διέφερε χωρίς σαφή αιτιολόγηση. Σε μία περίπτωση, το δικαστήριο απέρριψε την εισαγγελική προσέγγιση και επέβαλε συνολική ποινή 84 ετών κάθειρξης. Σε άλλη περίπτωση, παρά το αίτημα του εισαγγελέα για αθώωση για την πράξη της παράνομης μεταφοράς και ανασταλτικό αποτέλεσμα της έφεσης λόγω γνωστής κατοικίας της οικογένειας του κατηγορούμενου, το δικαστήριο απέρριψε το αίτημα χωρίς ουσιαστική αιτιολόγηση. Οι αποκλίσεις αυτές, ελλείψει σαφούς και αιτιολογημένης εξήγησης, εγείρουν ζητήματα συνέπειας, προβλεψιμότητας και διαφάνειας στη δικαστική κρίση.

5. Αποδεικτικά Στοιχεία και Μάρτυρες

Οι παρατηρητές διαπίστωσαν ότι δεν υπήρξε ουσιαστική εξέταση των αποδεικτικών στοιχείων της υπεράσπισης. Παρότι κλήθηκε μάρτυρας, η σύζυγος του κατηγορούμενου, για να επιβεβαιώσει ότι ο κατηγορούμενος ταξίδευε με την οικογένειά του και προσπαθούσε να τους βοηθήσει, η κατάθεσή της αντιμετωπίστηκε ως τυπική διαδικασία, παρά το γεγονός ότι παρείχε εκτενή και κρίσιμα στοιχεία. Επιπλέον, καταγράφηκε αγνόηση αθωωτικής νομολογίας τόσο ως προς τη δικαιοδοσία όσο και ως προς τους ουσιαστικούς ισχυρισμούς. Το δικαστήριο εμφανίστηκε απορριπτικό απέναντι στη μαρτυρία, παρά το λεπτομερές πραγματικό της περιεχόμενο. Τα αποδεικτικά στοιχεία αντιμετωπίστηκαν ως τυπικότητα και όχι ως αντικείμενο ουσιαστικής αξιολόγησης, γεγονός που εγείρει ανησυχίες ως προς την αποτελεσματική εξέταση των αποδεικτικών μέσων και μαρτύρων και την υποχρέωση του δικαστηρίου, βάσει του Άρθρου 6 ΕΣΔΑ, να εξετάζει ουσιαστικά τους ισχυρισμούς της υπεράσπισης και να παρέχει αιτιολογημένη κρίση.

6. Ποινές

Παρά τις διαφορετικές πραγματικές περιστάσεις, τα προσωπικά χαρακτηριστικά και το αποδεικτικό υλικό, όλοι οι καταδικασθέντες έλαβαν την ίδια ποινή εκτιτέας φυλάκισης 10 ετών. Σε αρκετές περιπτώσεις, η συνολική ποινή ανήλθε σε δεκάδες ή και πάνω από εκατό έτη. Η επιβολή πανομοιότυπων ποινών, παρά τις ουσιώδεις διαφορές μεταξύ των υποθέσεων, υποδηλώνει ότι το δικαστήριο δεν προέβη σε εξατομικευμένη αξιολόγηση της ευθύνης. Αντιθέτως, η επιμέτρηση της ποινής φαίνεται να ακολούθησε ένα τυποποιημένο πρότυπο αποκομμένο από τα ειδικά πραγματικά δεδομένα κάθε υπόθεσης.

Η πρακτική αυτή εγείρει ανησυχίες υπό το πρίσμα του Άρθρου 6(1) ΕΣΔΑ, το οποίο απαιτεί αιτιολογημένες δικαστικές αποφάσεις που να αντικατοπτρίζουν εξατομικευμένη εξέταση των περιστάσεων του κατηγορουμένου. Η επιβολή ταυτόσημων εκτιτέων ποινών σε όλες τις υποθέσεις ενέχει τον κίνδυνο η δικαστική κρίση να εκφυλιστεί σε διοικητική επιβεβαίωση ενοχής, υπονομεύοντας τόσο το τεκμήριο αθωότητας όσο και την υποχρέωση εξατομικευμένου δικαστικού ελέγχου.

7. Διεξαγωγή της Διαδικασίας και Δημοσιότητα (Άρθρο 6(1) ΕΣΔΑ)

Οι παρατηρητές κατέγραψαν σοβαρές ανησυχίες ως προς τη δημόσια φύση και την προσβασιμότητα των διαδικασιών. Οι παρατηρητές μετά βίας μπορούσαν να καταλάβουν και να ακούσουν τις ακροάσεις, ενώ ο θόρυβος στην αίθουσα δυσχέραινε περαιτέρω την κατανόηση. Οι δικαστές και οι δικαστικοί υπάλληλοι δεν έλαβαν αποτελεσματικά μέτρα ώστε να διασφαλίσουν ότι η διαδικασία ήταν ευδιάκριτη για τους κατηγορούμενους, τους δικηγόρους και το κοινό. Η συμπεριφορά της αστυνομίας στην αίθουσα συνέβαλε επίσης στο πρόβλημα της ακουστικότητας, με θόρυβο να προέρχεται ακόμη και από τις αρχές που ταυτόχρονα ζητούσαν σιωπή. Η έλλειψη αυτή υπονομεύει τον πυρήνα της δημόσιας δίκης και ενισχύει την αντίληψη ότι η δικαιοσύνη απονέμεται κατά τρόπο τυπικά δημόσιο αλλά ουσιαστικά απρόσιτο.

8. Γενικές Παρατηρήσεις

Σε όλες τις ακροάσεις, οι παρατηρητές κατέγραψαν μια επικρατούσα δικαστική αντίληψη σύμφωνα με την οποία η οδήγηση σκάφους αντιμετωπίζεται εκ νέου ως ταυτόσημη με την ποινική ενοχή, ανεξαρτήτως πλαισίου, εξαναγκασμού ή πρόθεσης. Το σωρευτικό αποτέλεσμα των πρακτικών αυτών παραπέμπει σε ένα μοντέλο ταχείας, διοικητικού τύπου επιβεβαίωσης ενοχής, αντί για μια ουσιαστικά αντιδικιακή και εξατομικευμένη ποινική διαδικασία.

Οι παρατηρήσεις αυτές συνάδουν με μοτίβα που έχουν τεκμηριωθεί προηγουμένως από το BVMN στα Χανιά και σε άλλες δικαιοδοσίες στην Ελλάδα και υποδεικνύουν συστημικές ελλείψεις και όχι μεμονωμένες παρεκκλίσεις. Η παρουσία ανεξάρτητων παρατηρητών δικών, ομάδων αλληλεγγύης και του κοινού παραμένει καθοριστικής σημασίας για τη διασφάλιση της δικονομικής δικαιοσύνης και της λογοδοσίας στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης ποινικοποίησης των ανθρώπων σε κίνηση.

Καλούμε τις δικαστικές αρχές στα Χανιά να:

Η παρουσία ανεξάρτητων παρατηρητών δικών, ομάδων αλληλεγγύης και του κοινού παραμένει κρίσιμη για τη διασφάλιση της δικονομικής δικαιοσύνης και της λογοδοσίας στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης ποινικοποίησης των ανθρώπων σε κίνηση.